Aangezien Griffith zo ontzettend veel vakken heeft, zag ik op een gegeven moment door de bomen het bos niet meer. Ik had geen flauw idee welke vakken nou wel en niet van de Bachelor of Animation waren, van welk jaar de vakken waren en ik wist dus ook totaal niet wat op mijn niveau lag. Dus toen ik vakken ging uitkiezen om op Griffith te doen, werden er allemaal vakken steeds afgewezen. Uiteindelijk kwam daarom Griffith zelf met een suggestie, namelijk “Concept Design: Characters”. Aangezien de tijd ging dringen en ik vier vakken nodig had, heb ik maar besloten deze te doen.

Dit vak is deel van het tweede jaar en is niet per se verplicht. De tweedejaars hebben namelijk verplichte vakken en vakken waarbij ze zichzelf kunnen specialiseren. Dit vak heette dus “Concept Design: Characters”.

Bij dit vak ga je je meer op de pre-productie van een film richten. Hierbij leer je dus hoe je interessante karakters voor je animatiefilm kan maken. Dit doe je niet alleen door ze leuk te tekenen, maar ook door ze een interessant karakter te geven. Deze lessen werden gegeven door Leila Honari, een Iraanse vrouw. Bij deze les kregen we elke maandag een lecture van 9:00 tot 10:00. Verder kregen we zes weken lang studiolessen en zeven weken tutorials. Dit wisselde elkaar af. _DSC6351Bij de tutorials werkten we gewoon aan onze opdrachten.
Bij de studiolessen kregen we “life-drawing”-lessen, oftewel (naakt-)modellen natekenen. Op het begin is dit nogal onprettig om twee redenen.
1. Ik ben verschrikkelijk precies met alles, dus schetsen gaat niet en je hebt vaak maar twee minuten om zo iemand na te tekenen.
2. Ze zijn naakt… of ja, op de laatste twee lessen na…
Dit tweede punt is op het begin nogal vreemd, maar uiteindelijk let je daar niet meer op. Je bent dan veel te geconcentreerd met waar welk been en welke arm moet en of het hoofd niet te groot is. Omdat ik totaal geen les had gehad in proporties tekenen, was dat ook een grote frustratie. De eerste paar weken heb ik dus zelf nog allemaal tutorials gevolgd over mensen natekenen en uiteindelijk begonnen de mensen ook echt op mensen te lijken. Hierdoor begon ik dit ook leuker te vinden en vooral als we 15 minuten kregen, was ik tevreden met het eindresultaat.